Shit Happens

Vier weken Intensive Care en twee op een 'normale' afdeling. Beetje overdreven, ik geef het toe. Maar ik vind dat je de dingen niet half moet aanpakken. Van het geld dat ik de maatschappij gekost heb, 'kan je een  leuk huis' kopen, is me achteraf met een grijns op het gezicht verteld.  Dubieus eigenlijk, zo'n gesprek met je arts.

Na een aantal minder luchtige bloggen is het wel zo lekker even een beetje zuurstof te happen. Het leven is gelukkig niet altijd kommer en kwel en hier en daar wat chargeren is gezond. Zes weken is, als het leven gewoon alledaags verloopt, niet erg lang. Goed te overzien. Prima. Dat is anders als je in een ziekenhuis ligt. Afgesloten van de normale wereld, ontvouwt zich een heel eigen wereld. Een soort E.R. zeg maar, maar dan 'live'. Vanuit je bed heb je flink de tijd het reilen en zeilen te observeren. De meest enge, beangstigende (op de ic afdeling), maar ook hilarische, onalledaagse (op de longafdeling) gebeurtenissen spelen zich onder je ogen af. Dus gewoon terwijl jij toekijkt vanonder je dekentje. En niemand die dat doorheeft! Met gebrek aan enige andere afleiding, maak je er dus maar gewoon lekker je eigen soapie van. Ik moet er wel bij vertellen, dat een aantal van die gebeurtenissen voornamelijk met terugwerkende kracht 'hilarisch' worden. Ik wil ze jullie niet onthouden. Ik zal in mijn komende blogs een afwisseling proberen te maken van leuke en minder leuke observaties.

Na vier weken mocht ik naar de longafdeling. De intensivist had een dag eerder beloofd, dat als ik 24 uur van de beademing af kon, ik naar de normale afdeling mocht. Kijk, daar hou ik van. Ik heb mijn strijd geleverd en toen de goede man 24 uur later aan mijn bed stond heb ik hem er aan gehouden. Mijn enige doel was zo snel mogelijk weer 'back to normal'. Ik wilde naar huis. Ernstig.

Tijdens de ic periode zat er een zogenoemde tracheacanule in mijn luchtpijp. Via de snee in mijn hals die nodig was voor de beademing. De canule is een soort pijpje met een bochtje erin die van buitenaf ingebracht wordt via de snee. Die blijft nog een tijdje zitten, ook als je van de beademing af bent, waarschijnlijk voor het geval je er toch weer aan moet. Dat pijpje wordt dan met een stopje ofzo dicht gemaakt, als in 'buiten werking'. Maar goed, zo'n canule moet natuurlijk ook geregeld schoongemaakt.

Het is avond, want het is donker buiten. Iemand van de verpleging buigt zich over me heen. Ik mag haar wel. Ze betuttelt niet en is gewoon aardig. Ze bekijkt de canule en besluit dat ze 'm even schoon zal maken. Prima. Ik ben ondertussen zo gewend aan allerlei handelingen, gefriemel, gedoetjes dat ik nergens meer bevreesd tegenover sta. Ze loopt naar een kast en haalt er een aantal benodigdheden uit. Waaronder een klein borsteltje, wat ik ervan kan zien. Je weet wel, zo'n blokfluit-borstel, maar dan kleiner uiteraard. 'Ik ga nu even die canule schoonmaken en dan maak ik ook meteen even de wond schoon. Het zal wel even vreemd voelen, gewoon even rustig blijven liggen, dan ben ik zo klaar'. Ik had gelukkig ook niet het idee opgevat net op dat moment even lekker te gaan bewegen ofzo, dat scheelt.

Ze propt het borsteltje vakkundig in de canule. Hmm, inderdaad niet zo'n prettig gevoel. Er zit dus nu iets in mijn luchtpijp, anders dan de holle pijp. Ze gaat druk aan het 'werk'. Zoiets kan je zelf niet zien, alleen maar voelen en alles lijkt, hoewel een beetje vervelend, toch prima te gaan. En dan richt ze zich op. Stokstijf staat ze stil, haar ogen zijn groot van ontzetting, in haar linkerhand een 'stokje'. Een 'stokje' zonder borsteltje. Dan komt er geluid uit haar: '..........O kut, ooo kut. Kut-kut-kut!' Haar letterlijke bewoordingen. Hmmm, hier gaat iets niet goed, zover is duidelijk. Ik kan ook niet zo heel gemakkelijk ademhalen. Het dringt tot mij door wat er gebeurd is: het borsteltje zit nog in mijn luchtpijp, terwijl ze het stokje in haar hand heeft. Ik besef dat bij een flinke teug zuurstof het borsteltje weleens dieper in mijn luchtpijp kan schieten. Met dat besef zie ik de rouwadvertentie al voor me: 'Na een moeilijke strijd is dan alsnog plots van ons heengegaan....'

In blinde paniek zie ik haar de kamer uit rennen. Binnen niet al te lange tijd staan mijn oude vertrouwde vrienden van de ic aan mijn bed en halen zonder al teveel moeite de canule inclusief borsteltje uit mijn luchtpijp.... Terwijl ik naar zuurstof lig te happen vallen er een aantal niet mis te verstane woorden. En weg is de lieve verpleegster. En ik heb serieus met haar te doen. Ze was blijkbaar even vergeten dat ze de canule in z'n geheel uit mijn luchtpijp had moeten halen, om hem daarna steriel (buiten mijn lijf om) schoon te kunnen maken.

De volgende ochtend vroeg staat ze aan mijn bed. 'Ik ben net voordat ik aan het werk ging even samen met mijn dochtertje naar de kapel gegaan. We hebben er samen een kaarsje aangestoken. Voor jou. Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Het spijt me.' En weg is ze. Ik heb haar tijdens de rest van mijn verblijf niet meer gezien....

Ach. Shit happens.