Party Pooper

Moe. Heel erg moe. Ontstellend. Zo moe, dat ik niet eens meer aardig kan zijn. En zo erg, dat ik eigenlijk alleen nog maar kan huilen. Om wat allemaal niet meer lukt. En om de dingen waar ik in deze wereld niet meer aan kan voldoen. In veel opzichten ben ik een Party Pooper geworden. Zonder dat ik het wil. 

En niemand die het ziet. Op een paar na. Die begrijpen het. Een aantal zien het. Op een hand te tellen. Hebben geaccepteerd dat ik niet alles meer kan wat ik voorheen kon. Het sluimerende achterblijfsel van 'Het Beest'. Maar velen ook niet. Omdat het onzichtbaar is. Omdat ik het onzichtbaar maak. Omdat ik geen zeikerd wil zijn. Geen bederver van 'het feest'. Jaren kost het, om in te zien dat sommige dingen niet meer gaan. Of minder frequent. Ik wil een normale gemiddelde dertiger zijn. Net als mijn vrienden. De mensen die mijn leven vullen. Met genoeg energie voor mijn opgroeiende kinderen. Mijn gezin. Maar daarnaast ook nog energie voor feestjes, bezoekjes, uitjes, etentjes. Vrienden. En werk.

Geen verlies van ledematen, of uitgevallen organen. Het oog zegt 'gezonde vrouw'. En dat wil ik graag zo houden. Want ik wil niet anders zijn. Ik kijk om me heen en zie de mensen het leven leven. Ten volle. En dan nog even van alles tussendoor. Ik niet. Want dat lukt niet meer. Ik ben blij als ik het een week gered heb zonder in het weekend bij te hoeven slapen. Zonder tegen mijn gezin te moeten zeggen: ik doe even niet mee, want ik red het niet. Mama is even niet zo aardig, want mama is ontstellend moe. Kapot. Doodmoe.

Veel mensen kunnen het samen met mij niet accepteren. Het voelt voor sommigen als iets persoonlijks. Alsof ik niet wil. Party Pooper dus. Alsof ik gewoon geen zin heb. En om die reden af zeg. Ik voel het minstens een paar keer per maand. Tussen de regels door, en soms hardop. En ik probeer het duidelijk te maken. Iedere keer weer. Maar het oog vertelt ze iets anders. Want als ik ergens ben, dan zet ik alles in om vooral geen 'bederver' te zijn. Want ik vind het fijn ergens te zijn, mee te gaan in de grote stroom van dertigers. Die het volle leven wel aankunnen. Maar hun oog ziet mij niet zodra ik thuis ben. Bij mijn Lief en kinderen. Ze zien niet dat ik vervolgens helemaal stuk ben. En drie dagen nodig heb om te herstellen. En mijn kinderen dus niet de aandacht en liefde kan geven die ze verdienen. Dat het mij en mijn gezin dus iets kost. Behoorlijk. Flink. Altijd. 

Teleurstelling zie ik . Ik stel mensen teleur. Ik voldoe niet aan de verwachtingen. Een voortdurende opeenvolging van voelen dat ik mensen teleurstel. Me moeten verantwoorden. En dat dan keer op keer. En me vervolgens schuldig voelen. Waarom eigenlijk. Omdat ik mijn vrienden graag wil geven wat ze willen. Van mij. Omdat ik iedere keer weer het gevoel krijg niet te voldoen als 'vriendin'. Of als 'vrouw' of als 'moeder'. Soms een letterlijk 'ik vind het niet leuk dat je niet komt'. Je moest eens weten wat 'niet leuk' is. 'En' is vaak geen optie meer voor mij. 'En' is verandert in 'Of'. En dat betekent dat ik dagelijks keuzes moet maken. Prioriteiten moet stellen. 

En als er dan een ding is wat duidelijk en helder is geworden dan is dat het wel. De werkelijke prioriteiten gaan zien. En tegelijkertijd leren incasseren. Van de blikken, onuitgesproken en uitgesproken teleurstellingen die ik zie en voel en hoor. 

Want he; ik ben een Party Pooper...