Regelmatig betrap ik mezelf op nogal onvolwassen gedrag. Het zijn wel over het algemeen de momenten dat ik het vrolijkst ben. Op mijn best. Niet voor een ander misschien, maar wel voor mezelf. Een hele openbaring ook, aangezien ik altijd heb gedacht dat je dat gedrag toch op z'n laatst rond je dertigste wel kwijt zou geraken. Niet dus. Ik niet. Een heleboel mensen volgens mij wel hoor, maar dat zijn over het algemeen niet mijn 'vrienden'. Ik kan er namelijk niet zo goed tegen: mensen die zich altijd en eeuwig 'volwassen' en 'verantwoord' gedragen. Niks aan.
Nee, ik houd van mensen die op gezette tijden hun olijke onvolwassen 'ik' tonen. En zich dan als ware pubers gedragen. En dat het dan dus nergens over gaat. Geen interessant gezeik over politiek of dergelijke. Voor even dan. Maar ongegeneerd lachen. Om stomme achterlijke dingen. Meestal duurt dan dan een uurtje, of iets langer. Er moet ook wel weer een eind aan komen, anders verwordt het tot 'ik heb echt serieus geen hersenen'. Dan ga je twijfelen aan iemands mogelijkheden zeg maar.
Zo kan ik in mijn panty piesen van het volgende verhaal dat iemand mij gisteren beschreef: Moeder zit met dochter achterop op de fiets. Dochter roept vol gezag en enthousiasme: 'Ohhh, kijk mama!' en met haar kleine vingertje wijst ze naar een zwaan die met zijn grote vleugels door de lucht suist.........en dan, onder de bewonderende blik van moeder en dochter: Kedeng! Snoeihard tegen een paal op vliegt.. Om vervolgens naar beneden te donderen en na een paar tellen, nog helemaal groggy, weer op te 'krabbelen'.
Wat een tafereel! Ik zie het voor me. Helemaal, in vol ornaat. Ik hoor zelfs het geluid van de indrukwekkende luchtverplaatsing die de grote vleugels veroorzaken alsook het 'kedeng' dat volgt. En dan van die cartoonachtig draaierige ogen. Hoe bizar. (Is dit het moment waarop een aantal van jullie -minder beeldend ingestelde mensen- nu 'glazig' het voorgaande verhaaltje nog een keer gaan lezen...?). Soit, ik haal er in ieder geval een, in dit geval nogal dubieuze, vorm van blijdschap uit. Ik kan enkel als excuus aandragen: 'maar hij was niet dood!' Zoiets.
Ik krijg ook een serieuze vorm van slappe lach van dit filmpje (klik) van een aantal jaren terug. Niks geen 'inhoud', gewoon pure, instinctieve vorm van hilariteit. Blijvend. Steeds weer als ik 'm zie. Gaat dus nergens over. Het gaat zelfs zover, dat ik me ook niet schaam voor mijn eigen puberale gedrag. Want alles beter dan een droge, zure bes worden. Zo iemand woont er hier in de straat. Als ik haar zie lopen moet ik mijn neiging onderdrukken niet snel achter een auto weg te duiken; dat zou pas echt puberaal zijn! Man, die verzuurde blik! Eerst drie borrels achterover moeten slaan om een beetje te ontspannen. Wat mij dan weer op de lachspieren werkt. Geeft wel weer een goed excuus me minderjarig te gedragen.
Of op feestjes. Helemaal van die echte ouderwetse 'cake met koffie' feestjes. Geen feestje te noemen natuurlijk. Liever een brave 'verjaardag'. En dat er dan allemaal mensen in een grote kring zitten. En dan opeens een tegendraads onderwerp aansnijden. Met een strak gezicht. Zo herinner ik me een verjaardag, waar iedereen bezeten was van voetbal. De een nog serieuzer dan de ander. En ik begreep natuurlijk niets van al dat er gezegd werd. Nul, nada. Ik kan nog net bedenken dat ik op een EK voor Oranje moet zijn zeg maar. Goed, voetbal-feestje dus. En ik zat daar met mijn zoontje van een jaar. Op een gegeven moment werd me gevraagd: 'En? ga je hem al in laten schrijven bij die-en-die voetbalclub?' En dat je dan nog hoopt dat het een grapje is. Dat je al bijna gierend van het lachen van de bank af rolt zeg maar. Niet dus; serieuze vraag. Het enige dat ik kon zeggen was: 'Nee joh, deze jongen gaat heerlijk balletten. Gaan we samen een tutu uitzoeken. Zo'n roze.' En dat dan vervolgens de hele kamer stil valt. Dan heb ik buitengewoon veel plezier. Intern. Of ik verplaats me discreet naar het toilet om daar in alle rust even met mezelf te kunnen lachen...:-)
Ik denk dat mijn kinderen over niet al te lange tijd zich zullen gaan schamen voor hun moeder, voorzover ze dat nog niet doen. Heel ernstig. Ze zullen me verbannen, buiten hun sociale leven houden. Plaatsvervangende schaamte. Dat ze niet met mij gezien willen worden enzo. In extreme mate.
Maar dan hoop ik desondanks, dat ik ze naast verantwoordelijk gedrag ook de lichtheid van het bestaan mee heb gegeven. Dat ze dat dan na hun dertigste kunnen zeggen, wanneer ze klaar zijn met zich te schamen. En zelf hilarisch puberaal kunnen lachen om 'niets'. Met mij.
Zooo heerlijk herkenbaar...;-)
BeantwoordenVerwijderen