I'm Alive!

Het spreekt voor zich, dat als je wat buitengewone ervaringen meekrijgt in het leven, je daardoor vaak ineens met een andere bril op naar de wereld om je heen kijkt. Tenzij je natuurlijk al zo volkomen zen bent, dat het verder geen verandering teweeg brengt, maar dat zal maar bij een enkeling het geval zijn. Bovendien is het wel het minste wat je na zo'n ervaring kunt doen. Eens even goed naar jezelf en de wereld om je heen kijken. In mijn situatie zijn er een aantal vragen bijgekomen, maar een heleboel dingen zijn me ook duidelijk geworden.

Zo valt het me op, dat wij mensen -van deze tijd?- voortdurend op zoek zijn naar allerlei grootse ervaringen. Het concept van 'try before you die'. Hoe gekker hoe beter. Het uit zich in bungeejumpen boven het diepste ravijn van Afrika, waarbij zelfs het touw liefst zo lang is dat je tijdens je val met je handen de grond kunt raken. Maar het kan ook in de vorm van een 'wereldreis' zijn. Of die sprong vanuit dat vliegtuig. Ach, noem het allemaal maar op. Helemaal als je de gelukkige bezitter van geld bent. Niets is te gek. En dat alles om maar vooral het gevoel te hebben 'dat je leeft'. 

Dan heb ik bij deze een heel verhelderende mededeling voor je; dat doe je al. Sowieso. 

Veel mensen hadden de verwachting dat ik, zodra ik weer redelijk hersteld zou zijn, helemaal 'los' zou gaan. Dat ik bijvoorbeeld mijn boeltje op zou pakken en de wijde wereld in zou trekken. Of met stiletto's en in glitterjurk zou gaan dansen in de Moulin Rouge. Of direct mijn baan opzeggen en alles maar dan ook alles anders aan zou gaan pakken. 

Nee dus. Dat gebeurt in films. Dat is ook vaak de enige referentie aan zulke ingrijpende gebeurtenissen. 'Oh ja, heb ik weleens gezien in die-en-die film; heftig!' Juist ja: in films. Niet in het echte leven. Sorry. Het enige waar ik namelijk naar hunkerde, hevig naar verlangde, was 'terug naar mijn oude vertrouwde oude leven'. Want dat is bekend, dat voelt vertrouwd. Ik had genoeg 'thrill' gehad. 

Ik heb gevoeld en beleefd dat  'Het Leven' draait om de doodnormale alledaagse dingen. Het zijn niet de 'grote ervaringen', maar juist de kleine alledaagse momenten die op je netvlies staan als je denkt het leven te verliezen. Die momenten dat je absolute vrede hebt gevoeld, dat alles in die split second even helemaal goed was. De schaterlach van je kinderen als je ze kietelt. Die zondagochtend met koffie op bed. Het eerste lentezonnetje. Het dagelijkse ritje naar je werk. De afwas. Ja, zelfs de afwas. Waar je normaal gesproken zo'n hekel aan hebt. Dat zijn de dingen die over je heen rollen, met een rotvaart. Met dat gegeven, zie je opeens de waarde van het 'alledaagse'. 

Dat schept heel wat rust en duidelijkheid. Dat het dus niet zo is, dat als je op je sterfbed ligt, je gedachten uitgaan naar jouw fameuze bungeejump. Geloof me: echt niet. Of die wereldreis. Hooguit omdat je er iets speciaals hebt ervaren met je lief bijvoorbeeld. Maar dat had ook thuis kunnen gebeuren. Tenslotte. Dus, als je graag wilt bungeejumpen of op wereldreis wilt: Doen! Maar niet omdat je denkt dat je dan pas 'hebt geleefd'. Doe het gewoon omdat het je waanzinnig lijkt, omdat je het fijn vind vreemde plaatsen en talen te ontdekken. Of omdat je zo van wandelen houd, of fotograferen. Geniet er gewoon van, je zou er veel van kunnen leren, ervan kunnen groeien. Absoluut: maar maak er niet meer van dan dat. Op de langere termijn zal het hoogstwaarschijnlijk niet De Grote Invulling van jouw leven worden.  Kortom:

Het Leven draait om alledaagse 'lulligheden'. 

Sorry.