De Humor van Erg

Ik houd van 'de humor van erg'. Die titel is gestolen overigens. Maar te goed om niet te jatten. Ik ben dus echt dol op 'de humor van erg': het maakt al het erge minder erg. Wat een gouden oplossing! Treurnis is alom en waarom er geen humoristische draai aan geven? Dat maakt alles zoveel draaglijker.

De afgelopen blogs zaten vol treurnis tenslotte. En daar heb ik nog wel een potje vol mee hoor. Do not worry. Maar niets vind ik erger, dan mensen die alleen maar vanuit hun zwartgalligheid de wereld in kunnen kijken. Echt akelig. Naar. Kommer en kwel en het ook over niets anders kunnen hebben. En dan vooral de zin 'heb ik weer'. Die is het allerergst. Ik ben ervoor daar een serieuze boete op te zetten. En dan helemaal als het nergens over gaat. Over bijvoorbeeld dat het hotel waar ze in zaten weer zo fucking slecht was: 'heel onze vakantie naar de mallemoer!' Het enige wat ik dan hoor is 'aandacht, aandacht, aandacht'. Is dat een punt misschien, dat veel mensen uiteindelijk te weinig aandacht krijgen? 

In alle eerlijkheid kan ik wel zeggen dat ik een aantal buitengewone dingen heb meegemaakt gedurende mijn 37 jaar op aarde. Maar he, zat mensen met mij. En ook mensen die veel 'ergere' dingen mee gemaakt hebben. Dat brengt me op iets anders: 'wedstrijdjes' houden over 'wie er het slechtst aan toe is'. Dat is pas echt eng! Weet je wie daar goed in zijn? Vrouwen die onlangs kinderen hebben gekregen. Juist: bevallingsverhalen. Sjonge jonge, die vrouwen gaan nog net niet matten. De een heeft het nog erger gehad dan de ander. En dan het aantal hechtingen in de strijd gooien. Alsjeblieft! Stop It!

Humor zorgt voor relativeringsvermogen. Wel meestal pas achteraf, als het om echte, best wel vervelende dingen gaat. Zodra het om kleine tegenvallertjes gaat: meteen inzetten! Ga trampolinespringen op dat doorgezakte bed zou ik zeggen. Nu kan het! Ik vind het ook redelijk bizar dat je je vakantie laat vergallen door een slap croissantje 's ochtends. Want weet je wat pas erg is? Heel het jaar door keihard werken en dan met je gezin met kleine kindertjes in een te krappe tent naar het buitenland gaan. En dat het dan twee weken lang regent. Bij 10 graden. Das pas erg. Zie je: dat helpt! Opeens smaakt die croissant helemaal zo ranzig niet meer!

Zo lag ik in het ziekenhuis. Op de ic aan de beademing. En ik keek televisie. Iets anders kon ik tenslotte niet. Want al die naar mij lonkende magazines die voor me meegebracht werden waren te zwaar om überhaupt op te kunnen tillen. Haha. Televisie dan maar. En dat je dan Afrika voorbij ziet komen. Niet de prachtige natuur van Afrika. Nee, oorlog, armoede, verderf. Een grote ellende. En toen dacht ik dus: das pas erg. Het kan dus ook werken gewoon te bedenken dat het altijd erger kan. Daar knap je spontaan van op toch? Lekker!

Het zijn overigens ook wel de mensen zonder zelfspot die 'de humor van erg' niet begrijpen. Dat zijn de mensen waartegen ik dan keer op keer moet zeggen 'was een grapje'. Daar ben ik trouwens maar mee opgehouden. Mijn vader heeft in zijn jeugd een oorlogstrauma opgelopen. Een behoorlijke zeg maar. En dus zag hij bij tijd en wijle het leven niet meer zo zitten. En werd 'ie bijvoorbeeld ineens door vreemden bij de trein vandaan gesjord. En vervolgens werd hij dan voor een tijdje opgenomen. Omdat wij hem niet zo graag dood wilden als 'ie dat zelf wilde. Dat idee. Mijn vriendjes en vriendinnetje wisten er natuurlijk van. En dan zei ik regelmatig met een strakke kop: joh, mijn vader is gewoon hartstikke gek. En dan volgde er vaak een soort 'shock-golf' door de groep. Maar he: waar ben je zonder humor? Zonder relativeringsvermogen? Dan eindig je uiteindelijk zelf nog een keer bij de trein.

'De humor van erg' doet dus wonderen. Volgens mij is het zelfs een natuurlijke reactie op erg. Ik kan me herinneren dat toen ik nog werkzaam was in een klein oorlogsverzetsmuseum, we er ook erg veel gelachen hebben. Man, wat was dat altijd heerlijk. Je kunt je toch niet voorstellen dat je altijd serieus en zwaar met dat onderwerp moet om gaan? Dan zou je het nog geen drie maanden volhouden. Zo hebben we eens dubbel gelegen om een bezoeker die zichzelf in een soort van grote legergroene nylon cape gehesen had. Al stinkend liep hij het museum door. Achter gesloten deuren, dat dan weer wel natuurlijk, hebben we er flink om kunnen lachen. Want je kunt denken: wat triest allemaal. Maar je kunt ook denken: onder welke struik is die verloren Duitse parachutist in godsnaam nou weer vandaan gekropen :-) 

Ik zeg ook niet dat je altijd alles maar weg moet lachen hoor. Daar komen ook trauma's van. Heb je dat weer. Of heel hard gaan lachen om andermans werkelijke leed, in zijn of haar aanwezigheid. Ook niet zo handig. Komen problemen van. Geheid. Nee, als iedereen nou eens heerlijk leert lachen om zichzelf, dan zouden er denk ik heel wat minder psychiaters werk hebben. En om mijn betoog kracht bij te zetten: ga er nog even voor zitten en bekijk (klik) dit filmpje ;-)

Dus.